Συντάκτης: admin

Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση που θα λάβει χώρα στο αμφιθέατρο του σχολείου μας την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2020 στι 18.00 με θέμα…

Την Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2020 στις 18.00 στο αμφιθέατρο του σχολείου μας θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για την ενδοοικογενειακή βία. Κεντρικοί ομιλητές θα είναι οι…

«H Δημοκρατική Παιδεία αναφέρεται σε ένα σύνολο πρακτικών, δραστηριοτήτων, πληροφοριών και ιδεών που αξιώνουν μια συγκεκριμένη κοινωνική μορφή συνύπαρξης η οποία: α) στηρίζεται στην καλλιέργεια της κοινωνικής συνείδησης και της κοινωνικής αλληλεγγύης, β) προάγει δημοκρατικές ιδέες και πρακτικές και ενισχύει τη δυνατότητα για την εμφάνιση νέων μορφών συλλογικότητας και δράσης, οι οποίες θα μπορούν να προασπίζονται τη δημοκρατία, και γ) αναγνωρίζει και σέβεται τη διαφορετικότητα, αξιώνοντας την εφαρμογή των δικαιωμάτων διαφορετικών ομάδων και μονάδων στην πράξη. Πρόκειται για μια σύνθετη και πολύπλευρη εκπαιδευτική διαδικασία, που επικεντρώνεται στους κανόνες δημοκρατικής συνύπαρξης μέσα στη σχολική κοινότητα, φέροντας το αίτημα για εμβάθυνση της δημοκρατίας στο «εδώ και τώρα» της σχολικής ζωής. Πρόκειται ταυτοχρόνως για μια διαδικασία που καθιστά το σχολείο πόλο της κοινωνικής δραστηριότητας της κοινότητας αλλά και φορέα ανάδειξης κοινωνικά γενικεύσιμων αρχών δημοκρατικής οργάνωσης, ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης.»

• 

• 

• 

• 

Το δημοκρατικό σχολείο οφείλει να θεμελιωθεί στο διάλογο, γιατί ο διάλογος αποτελεί το ουσιώδες γνώρισμα της δημοκρατίας. Με το διάλογο αμβλύνο­νται διαφορές, συγκλίνουν αντιθέσεις, αίρονται παρεξηγήσεις, προλαβαίνονται συγκρούσεις.

Ο διάλογος όμως, για να μην είναι μόνο επίφαση ή παρωδία, απαιτεί ορι­σμένες κοινές παραδοχές: Πίστη στον ορθό λόγο και στη λογική επιχειρημα­τολογία, στην επιχειρηματολογία δηλαδή που ακολουθώντας μια έγκυρη συλλογιστική διαδικασία αποδείχνει την αλήθεια ή τεκμηριώνει την ορθότητα μιας άποψης. Προϋποθέτει αποδοχή του άλλου και σεβασμό στη γνώμη του άλλου, θεμελιώνεται πάνω στην ελευθερία, που παρέχει τη δυνατότητα στον καθένα να εκφράζει την άποψη του χωρίς το φόβο του ελέγχου. Αυτό σημαίνει ταυτόχρονα πίστη στην πολυφωνία και στην αναγκαιότητα της αντιπαράθεσης των ιδεών, γιατί μέσα απ’ αυτή την πολυφωνία και την αντι­παράθεση γίνεται πληρέστερη (πολυμερέστερη) ενημέρωση, ενισχύεται η κριτική στάση, βρίσκεται ορθότερη λύση στο πρόβλημα, αφού οι ιδέες το φωτίζουν από όλες τελικά τις πτυχές και δίνουν τη δυνατότητα για ποικίλους συσχετισμούς-συνδυασμούς.

     Η σωστή συζήτηση στην τάξη, εκτός από τις γενικότερες προϋποθέσεις που αναφέραμε προηγουμένως, απαιτεί μια ορισμένη στάση του διδάσκοντος και μια ορισμένη τεχνική. Πρώτα πρώτα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η συ­ζήτηση δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει τα υπερσυζητικά εκείνα άτομα που «σκίζουν την τρίχα στα τέσσερα», αλλά ανθρώπους  που είναι σε θέση να στέ­κονται κριτικά στα προβλήματα, να διαμορφώνουν άποψη, να τη διατυ­πώνουν με σαφήνεια, να την υποστηρίζουν με επιχειρηματολογία και με ευ­πρέπεια και τέλος να μένουν ανοιχτοί, δηλαδή να είναι σε θέση να ακούν τις άλλες απόψεις και να παρακολουθούν τα άλλα επιχειρήματα.

Η υπεύθυνη χρήση του λόγου:

• οι μαθητές δε μιλούν για να ικανοποιήσουν το ναρκισσισμό ή τον εγωισμό τους
• μιλούν για να συμβάλουν στον καλύτερο φωτισμό του θέματος
• απαιτείται καίριος και ουσιαστικός λόγος με σαφήνεια και ακρίβεια
• καθορισμός του θέματος και αναφορά του λόγου σε αυτό

   

Δημοκρατική κατανομή του λόγου

   Δημοκρατική κατανομή του λόγου εξάλλου σημαίνει όσο το δυνατό με­γαλύτερη συμμετοχή μαθητών στη συζήτηση και άρα αποφυγή της μονοπώ­λησης του λόγου από ορισμένα άτομα. Οι μαθητές πρέπει να ασκηθούν σ’ αυτή τη συμμετοχή, έστω και παρακινούμενοι, γιατί η συμμετοχή είναι η πιο ουσιαστική λειτουργία της δημοκρατίας. Τέλος η συζήτηση πρέπει να κλείνει κάπου, αν όχι με τη μορφή «συμπερασμάτων» τουλάχιστον με την ικα­νοποίηση της ορθής διερεύνησης του θέματος.                                                         

   Για όλα αυτά όμως είναι απαραίτητη η διακριτική αλλά θετική στάση του δασκάλου και η ικανότητα του να οργανώνει και να συντονίζει τη συζήτηση παρεμβαίνοντας είτε σαν «διαιτητής» που φροντίζει για τη σωστή διεξαγωγή του «παιχνιδιού» είτε για να δώσει μια πληροφορία σχετική με το θέμα είτε για να συνοψίσει στο τέλος, αλλά σε καμιά περίπτωση για να επιβάλει, άμεσα ή έμμεσα, την άποψη του ούτε με το πρόσχημα της ισοτιμίας. Ο λόγος του δασκάλου δεν είναι δυνατό να διατυπωθεί ισότιμα. Είναι εξ ορισμού λόγος «αυ­θεντικός» που επιβάλλεται ή υποβάλλει

  Κώστας Μπαλάσκας, Κοινωνική θεώρηση της παιδείας